Klönschnack

25. November 2016

Oma, Opa un Enkel

Plattdeutsche Geschichte

Dat erst Enkel is to Welt komen, du föhlst di nich old un op`n Stutz seggt se „Oma un Opa“ to di. Dat is een sönnerbores Geföhl. Stolt büst nu un warst jüst vun dien Fründen as „ole Oma un ole Opa“ verhohnepipelt. Na denn prost.

De Enkel, dat Grootkind, is nu de grötste Hauptperson. De Vadder geiht bi de Geburt mit no de Anmeldklinik un slöpt dor dree Doog in een Familienzimmer, wickelt dat Lüttgör un versorgt de Mudder. Wi fröher as Jungvadder dörfen uns Produkt, meist mit een Lütten im Tee, bloots dörch een Glasschiev bekieken.

As de lütt Wurm denn tohuus wer, kreegst du erstmol Anweisungen, liekers du all dree Kinner grottrocken hest. Op`n Arm muss du den Koop nich hangen loten, mit den Kinnerwogen vörsichtig föhrn, dat he nich ümkippen deit, wenn Not is, de Pämpers richtigrüm anleggen. Dor mut man as Oma un Opa erstmol dörch. Wi hebbt noch Windeln wuschen, hüüt geiht de Pämpers fix  in de Affallbox.

Wenn dat Kind lopen liehrt, mut dat sülbens wedder opstohn, fangt dat an to snaggen, dörfst du keen slechte Wör mehr seggen.

Liekers hest mol Maloer. Mien lütt Enkel harr ik op`n Sleden, dor keem wi an Buernhof vörbi, dat güng bargdol, de Jauche löppt öbern Padd. Keen Snee, de Sleden kipp üm un dat Grootkind leeg in de Swiensjauche un lacht. Noher hett sien Mudder dat markt. „Dat Kind rügt fürchterlich no Swien, Opa wat hest du moogt ?“ Ik kreeg min Fett weg.

As de Öllern ob Erholungsreis wern, hett de Lütt bi Oma un Opa ob eenmol dat Lopen liehrt. As se wedder trüch keem, is de Lütt sien Öllern in de Arms lopen. Wat för een Freid.

Bi`n söbten Grootkind wer dat all nich mehr so hild. De Räubergeschichten de wi bi dat ersten Grootkind vertellt harr, kunn wi all butekopp. To`n Bispeel: Wo de Jung op`n Boom klattert is un nich mehr dol kunn. As dat düster wer, keem en goode Fee, de hett em to een groote Spinn verhext, doar kunn he sik een Foden spinnen un dol seiln. De Drüse wer leddig un de Foden nich lang noog, dor hett he drückt un drückt, bit he obwoken is. He harr dat drömt un binoh dorbi in`t Bett mokt .

De jüngst Enkel wer 6 Johr old un wohnt in Stuttgart, he wull vör Wiehnachten wat för sien Öllern mit sien Opa basteln un frog sien Scholmeester, ob he een Dag fröher frie kreegen kunn, he mut mit een Fleeger no Hamborg fleegen, dat wer heel wichtig. Dat hett klappt. Sien Mudder sett em in Stuttgart in een Fleeger un he keem stolt in Fuhlsbüttel an. Oma un Opa nehm em in Empfang. He hett mit Opa Vogelhüüs ut Kiefernholt bi uns boet un wi hebbt  em Wiehnachtsgeschichten vertellt. Mit een sölvstbastelt Vogelhüüs stunn he Wiehnachten vörn Dannboom un wer bevereg un neeschierig, wat sien Öllern to dat Wiehnachtsgeschenk  seggen ward.

Im Sommer wern wi gern mit de Lütten mit uns Kahn ob de Alster am Haselknick. Ob de Speelwisch hebbt se sik utjachtert un se kreegen achteran een Is. Ohn dat se dat wieswarn sünd, hebbt wi Euromünzen in Woder smeten, de blinkerten ob den Sandgrund. Oh, kiek mol door. Flink hebbt se de Schoeh uttrocken un mit Juchhei dat Geld rutholt. Dorvun dörfen se sik een lecker Is sülbens köpen.

As de Grootkinner grötter wern, müss Oma jümmer mehr Eten ob jem Toeller geven. Se segg: „Hebbt ji een Lock in Buuk?“, „nee“, hebbt se antert, „wi hebbt blots een Lock in Strump, un dien Eten is besünners good“.

De Ölste is nu all dreeuntwintig. Oma un Opa meen nu, wat is dat för een scheune Tiet mit de Grootkinner, blots de ward veel to gau groot. Un wenn du nich al dootbleeben bist, warst du to gau, wi hoop Urgrootoma un Urgrootopa, wo sik dat woll anföhlt?

Heidi und Hinni Jürjens