Klönschnack

26. Oktober 2016

Von dat groote Buernhuus mit een Kroog in Duvenstedt.

An de Poppenbütteler Chausee Nr. 3-5 harr öber Jahrhunderte de Buernvogt sien Anwesen. He harr dat Seggen, un in sien Gaststuuv wörn de Versammlungen afholn, in de de Soken von Dörp afstimmt worden sünd. Dor wer veel to besnaggen, to`n Bispill: De Duvenstedter harrn männicheen Striet mit de Wohldörper üm de Wischen in Duvenstedter Brook, se wern dorbi opstirnaasch un möten jümmer mol to Gericht. 1937 hett sik dat ännert, Duvenstedt is vun Schleswig Holsteen no Hamborg eingemeindet worden. Dat Land von den Hoff ward verhökert un besiedelt, de groote Schüün doolbroken un dat Buernhuus is an ünnescheedliche Lüüd vermeed worden. De Stallungen as Loger, doröber Wohnungen un de Kroog to een exklusiv französisches Lokaal utstafiert.

1987 is een Füer in`t Loger utbroken, dat wer Winter un so kolt, dat de Spritten von de Füerwehr infron sünd. So is dat groote Huus bit ob de Muern affackelt. De Eigentümer un de Kröger stunn dor mit Tranen in de Ogen. Ik heff dat sehn. Loter hebbt wi faststellt, all wer goot bi de Hamburger Füerkass versekert. Wi kunnen nu dat Huus veel beter wedder oprichten, smucke Loden, Bürorüüms un dat Lokaal noch beter utstatten. Dat wer een Chance un keen een mehr trurig. Dat geef een groot Richtfest. Bi Musik, Korn un Beer wer mancheen in Stimmung. Dor hebbt se de olen Geschichten von dat Huus vertellt.

Von Dörtigjährigen Krieg, wo se Hamborg belogert hebbt.
De Buernvogt  wull sien Fru nich an de Soldaten geeven, he hett se versteken un sien Magd, de ok goot koken kunn, an de Soldaten geeven. De Magd kunn se goot bruken un hebbt se mitnohm. De Magd keem no veele Johrn trüch. Se harr twee Kinner an de Hand un keen Vadder. De Buernvogt hett de Kinner denn as egen annohm.

Wo de Notar in de Gaststuuv Verdrääg opsett hett  un se em achteran duun mokt hebbt, statt mit een Fru müss he mit een Zegenbuck danzen. De Zegenbuck hett em dor, to jem grootes Pläseer, anpinkelt. Sien Fru schall loter em to Sau mokt hebben. He rük as een Zegenbuck. Mit so een Swienjack wull se nich to Bett.

De lütte Veranda an de Chaussee wer rott. Dor hett een Fuhrmann to denn Kröger seggt: „Ik kann di helpen, geev mi tein Korn un Beer.“ Dorno hett he sik in sien LKW sett, een Anloop nohm, un is mit sien LKW dürch de Veranda föhrt. De Kröger wer tofreden, hett sik nich lumpen loten un hett sien Gast, den Timmermann, den Opdrag geeven de Veranda wedder trech to moken.

Af un to hett de Fuhrmann ok mol besündere Froonslüüd ut de Stadt mitbröcht, de mit de Mannslüüd för een Doler mit op den Heuböhn gohn sünd. Nu käm de mol nich trech. De Mannslüüd harrn toveel drunken, se wern nich mehr to gebruken, dor sünd de Froonslüüd gräsig mit den Fuhrmann ümgohn, se hebbt em op de Trüchfohrt so dull in Finger beten, dat de Dokter em den Finger afnohm müss.

De Fuhrmann harr sien levenlang sien Fett weg. Un de Geschicht güng noch wieder. Een dags harr de Fuhrmann all am Vörmiddag een in Tee. He wull noch een Suppenhenn slachten, sien Söhn schull de Henn fast holen, he wull den Kopp von de Henn afhaun, hett dorbi vörbihaut un den Söhn een Finger afhaut. Noher hett he jümmer vertellt, dat dat mit den abben Finger in sien Familie erblich is. In de Fröh hebbt se secht, dat wer dat scheunste Richtfest.

Een Mann hett den noch de Polizei den Lappen afnohm, he wer mit sien Auto von de Straat afkomen un is in een Busteed rinföhrt un kapeister gohn. Een is sien Hund verlustig gohn un hett den Weg ohn sien Hund nich mehr no Huus funnen. De Hund wer no Huus lopen, de Mann hett de Nacht op de Parkbank slopen. De Polizei stunn mit jümehr Peterwogen för de Döör, se wull no uns Gesundheitszustand kieken, dor wull een von uns no Huus, hett dat Auto verwesselt un in Peterwogen sik sett. As de Polizisten em frogen, wat he in Peterwogen mokt, hett he seggt: „Ik krieg den Wogen nich ingang“, se schulln em helpen. De Polizisten harrn Humor un hebbt em tofoot no Huus gohn loten, denn se harrn vergeten ehrn Wogen aftosluten. Ansonsten is allns goot gohn.

Dat groote Buerhuus mit de olen Muern steit hüüt in volle Pracht am Kreisel – mit den Kroog, de lütte Veranda un de smucke Loden un kann jümmers noch veele ole Geschichten vertelln.

Hans Hinrich Jürjens (Hinni)