Klönschnack

5. Juli 2018

Wat für’n Dag

Klönschnack mit Hinni

As junger Seemann weer ik mit den Hapag-Frachter „Duisburg“ ob grote Fohrt no Südamerika, Westküste. Wi harn den scheunen Hoben von Vaparaiso in Chile anlopen un kreegen nee Ladung an Bord.
De Käptein deelt mi as Schecker in. Ik kreeg am Kay een lütt Pult un müss obschrieven, woveel Kupperbarren hievenwies öber den Ladebaum an Bord keemen. De Kupperbarren sehen ut as grote Schwattbrote.

„Pass good ob“, se de Kaptein, „dor sitt een Gegenschecker von de Lieferfirma, un de Stücktall mut von den to`n Sluss de lieke sien. Lot di nich von de Kayschwalben aflenken.“

Veer Stünden sall de Ladevörgang duern.
Mit een Hocker, Pult un Scheckbook sitt ik am Kay. Dor keem de erste Kayschwalbe mit een lütt Schild förn Buk: „Ich möchte ein Kind von einem Deutschen“. För de harr ik nu würklich keen Tiet.

Dat geiht los, een Hieve no de anner, 35 Kupperbarren pro Hieve. De Sünn is hoch un schient mi int Gesicht, verdammig nochmol, harr ik de Hieve nu all obschreeben oder nich. Ik sitt ünner Druck un weet dat nich. Beeter een toveel as een to wenig. No 3,5 Stünden weer dat Hemd natt von Sweet.

De letzte Hiev weer in Laderoom. Ik harr een slecht Geweeten. Wat de Gegenschecker wohl in sien Book hett? Heel vörsichtig hebb ik mi an em ran mokt. Dor segt he to mi: „Min Fründ, wies mi mol dien Book, ik bün twüschendürch in de Sünn inslopen.“ De Kirl hett eenfach min Antall afschreven, un ik wör ut den Druck.

De Kaptein hett mi achteran ob de Schuller kloppt: „Hest good mokt, de Tallen stimm übereen, dorför kregst hüütobend Landgang.“

Ik mok mi landfien, dor segt de Heizer (Motorenhelfer): „Lot uns tosomen an Land gohn. In de Skandinavienbar is Danz, dat is een verruchte Kaschemme , wo dat beeder is to tweet to sien.“

Wi mit Dollars in Brustbüddel dor hen. Mann, dor weer wat los. De Froonslüüd keemen an Disch, hebbt uns obfordert. Ob de lütte Danzdeel weer dat so eng, dat de Kontakt foorts dor weer. No dree mol danzen segt min Kolleg, de Heizer: „Is dat hier nich wunnerbor, ik heff dree Dooms all de Armbanduhr klaut“ un wies mi de.

Ik kreeg een roden Kopp un segt to em: „Du Idiot, lod mi an Land. Wenn dat een gewohr ward, haut se uns dot.“ Och wat, se he un wull noch mehr Beute moken.

Ik suhs an de Kass, hebb fix betold un in Galopp no uns Schipp. Wer weet? Uns Heizer güng verschütt, heff ik nie nich wedder sehn. De Kaptein hett mi verhört: „Wo is he afbleeben?“ Nu wer de Kaptein bös ob em, is ohn em utlopen. He is achterrutseilt. Ik dacht so bi mi, wat weer dat för`n Dag mit soveel Dusel.

Denn hebt wi fasstellt, dat von nu an ok keen Beerbuttels mehr ut uns Kühlschrank klaut worden sünd.

De Arbeit müssen wi för em ob de Rückreis mitmoken.Ersatz för den Heizer kreegen wi nich.

As wi de Elf no de grote Fohrt wedder foot harrn, un Blanknes in Sicht weer, stunn ik an de Reeling un heff wedder dacht: „Wat für´n Dag weer dat in Valparaiso, wokeen hett de schützende Hand dor öber di holln.“

De Heuer is mit Öberstünnen utbetold worden un in Hamburg weer dat so scheun as nirgens annerswo. Ik hebb to mi sülbens segt: „Ok hüüt wedder, wat för`n Dag.“

 

Hinni Jürjens

Schlagwörter